علی محمد آزاد

این شهر که امروز به نام همدان است

مانا صدف گوهر خوبان جهان است

نه بابل دنیاست، که بس بهتر از آن است

هر گوشه ای ان خلخی از ماهر خان است

هر گوشه ی ان کشمر از سرود قدان است

الحق همدان است به هر نام سزاوار

درجانب غربیش ببین قله ی الوند

افراشته قد هم چو یکی مرد هماوند

مردی که ندارد نه هماوند و نه مانند

از اطلس آبی شنلی هم چو قراکند

پوشیده و افتاده بطولش، شکنی چند

وز هر شکنی گشته یکی دره نمودار

وز تخت نخستین چو نهی پای فراتر

از عطر و ریاحین شودت ، شامه معطر

میدانه میش، آب نما، تخته ی نادر

پس، حوض نبی، جوی بهشت زاب مقطر

گهواره ی مریم همه را بنگر و بگذر

دردره ی برفین به زیارت بگشا بار،

از عمر بری خور ، ز هوا کام دلی گیر

کز، لطف هوا، عطر ریاحین، نشوی سیر

خوش خوش به سر قله رهی گیر چو نخجیر

زین سنگ به آن سنگ بنه گام به تدبیر

بردار قدم تا بسر مقبره ی پیر

الوند زیارت کن و برگرد، به همواره