| به عقابان نوجوان وطن |
|
جليل كتيبه ای از عقابی شكسته بال به عقابان نوجوان وطن تو ای عقاب جوان وطن سرت پر ز شور و قوی بال و تن پيامی و عكسی است بر تو نثار كه شايد يكی روزت آيد به كار به تصوير ،ژرفانه افكن نظر به هر واژهای با تفكر نگر كه من نيز خود از پس چند سال شدم با دگر بينی ،آشفته حال بدين گونه احساس و رنج درون شد از راه خامه ، به نامه برون : *** عقابی است بنشسته بر طرف سنگ نه سنگی به اوجی كه ،در دشت تنگ 1 كنارش نهاده يكی تكيهگاه فزون از چهل سال با آن به راه به تيمار ، بشكسته بالش به چنگ همان بال گسترده پر و خدنگ ... ... كه روزی مر او را مددكار بود به هر كوهساری و را ، يار بود از آنسوی جنگل ، در آن دور دست هويدا بلند آشيان وي است 2 فسو سا! و را بال پرواز نيست دگر قدرتی بر تك وتاز نيست دگر بر فرازش نباشد مكان دژمها گرفتند از او ،توان توان خواند از چهرهاش ، در درا نگو نساری تلخ يك مرد را چنان گشته از اين زبونی ، نژند كه حتی نه يارای يك زهر خند ! ***
تو ای نو عقاب قوی چنگ و بال به سويی كهن كوه بر بسته شال مشو غره بر زور و بازوی خويش مكن تكيه بر يال و كوپال ، بيش كه گردون عفريته ،فنها زند به يك لحظه آتش به دريا زند به هش باش ، چون 3 چرخ بازی كند چگونه عقابی ،ز اوجي فتد ! كه او غره نابود و اينگونه شد بنای هدف هايش وارونه شد حوادث به كهسار پيوسته است به شاخ گلی ، خارها بسته است بياميز با فكر ، نيروي تن شهامت نه كافي است بی درس و فن مصمم ، قويدل ، به پرواز آی خضوعانه بر قله بگذار پای تو با ترس و با ضعف بيگانه باش دليرانه رو ، ليك فرزانه باش بگستر به كهسار رسم و داد خدای دو گيتی پناه تو باد .
1- منظور « كلاردشت » 2- چشم اندازي بر كوه تخت سليمان 3- چون = چگونه جليل كتيبه ای فصل نامه ی كوه شماره ی 23 |