مجید فروتن
همیشه ماندن – ای کوه !
همیشه بودن نیست
م – ح- مهرداد
کوه نوردم
مکتبم آزادگی
اسماعیل کشتکار
از پشت كوه ها سرد و بلند و دور
همگام هم نوردان
حسن نيک منش
با دهانم بوی شرابی ست
كز عطر وحشی گل ها
م ، ح ، مهرداد
کوه نوردم ، کوه نوردم ، کوه نورد
با غم و رنج و بطالت در نبرد
ژاله اصفهانی
گیاه وحشی کوهم ، نه لاله ی گلدان
مرا به بزم خوشی های خود سرانه مبر
علی پناهی نیکو
ای دلیرانی که گم نامید همه
همچو یوسف پاک دامانید همه
اکبر شکیبا
از بلندای کوه گاه پگاه
شهر پیداست در حریم نگاه
حسین وجدانی
تا که از خاک سر کوه نشان خواهد بود
راه ما سوی سهند است و همان خواهد بود
تک بيت و قطعاتی از پژمان همدانی
خدا نزد عطر گل كوهساری است
در آن بی كران ها و بی نام و درها
زندگی صحنه ی يكتای هنرمندی ماست
هركسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود
یحیی جابر
پشت مرزها کوهی است
پشت کوه ها ، تانکی
ياور همدانی
به كام ايام بادت گر كه يكدم
بيا سايی به سايه سار الوند
محمد علی گویا
ای به دامان بیستون خفته
اثر عشق پاک دیرینی
كارل گراتسل
سوی دماوند به راه افتاديم
سر بلند و آزاد پيش روی ما ايستاده
دکتر عباس برکت
هر آن که دیده خزان و بهار کوهستان
شده است عاشق و مدهوش و زار کوهستان
