جليل كتيبه ­ای

از عقابی شكسته بال

به عقابان نوجوان وطن

تو ای عقاب جوان وطن

سرت پر ز شور و قوی بال و تن

پيامی و عكسی است بر تو نثار

كه شايد يكی روزت آيد به كار

به تصوير ،‌ژرفانه افكن نظر      

به هر واژه­ای با تفكر نگر

كه من نيز خود از پس چند سال

شدم با دگر بينی ،‌آشفته حال

بدين گونه احساس و رنج درون

شد از راه خامه ، به نامه برون :

***

عقابی است بنشسته بر طرف سنگ

نه سنگی به اوجی كه ،‌در دشت تنگ 1

كنارش نهاده يكی تكيه­گاه

فزون از چهل سال با آن به راه

به تيمار ، بشكسته بالش به چنگ

همان بال گسترده پر و خدنگ ...

... كه روزی مر او را مددكار بود

به هر كوهساری و را ، يار بود

از آنسوی جنگل ، در آن دور دست

هويدا بلند آشيان وي است 2

فسو سا! و را بال پرواز نيست

دگر قدرتی بر تك وتاز نيست

دگر بر فرازش نباشد مكان

دژمها گرفتند از او ،‌توان

توان خواند از چهره­اش ، در درا

نگو نساری تلخ يك مرد را

چنان گشته از اين زبونی ، نژند

كه حتی نه يارای يك زهر خند !

***

تو ای نو عقاب قوی چنگ و بال

به سويی كهن كوه بر بسته شال

مشو غره بر زور و بازوی خويش

مكن تكيه بر يال و كوپال ، بيش

كه گردون عفريته ،‌فن­ها زند

به يك لحظه آتش به دريا زند

به هش باش ، چون 3 چرخ بازی كند

چگونه عقابی ،‌ز اوجي فتد !

كه او غره نابود و اينگونه شد

بنای هدف هايش وارونه شد

حوادث به كهسار پيوسته است

به شاخ گلی ، خارها بسته است

بياميز با فكر ، نيروي تن

شهامت نه كافي است بی درس و فن

مصمم ، قويدل ، به پرواز آی

خضوعانه بر قله بگذار پای

تو با ترس و با ضعف بيگانه باش

دليرانه رو ، ليك فرزانه باش

بگستر به كهسار رسم و داد

خدای دو گيتی پناه تو باد .

1- منظور « كلاردشت »

2- چشم اندازي بر كوه تخت سليمان

3- چون = چگونه

                                                                                            جليل كتيبه ­ای

                                                                                     فصل نامه ی كوه شماره ی 23