|
حسن نيک منش خسته و خشک كام بر لب چشمه ای رسيده باشی
و ثقل كوله بار از دوش ات برداری آن گاه در سايه سار سنگی يا درختي لميده باشی حظ زندگي همين يک دم است خود اگر تير كمينی در ميان نباشد بر باد خن خزان، خانه ای ساخته ايم از خار و خس و خاشاک، بر معبر توفان ها ، چراغی بر افروخته ايم و بر آب آتش پا ، دل بر حبابی بسته ايم دردا ! كه دريا با سكوت و سكون بيگانه است و سر خوشان ساحل سلامت را با درد هايمان آشنايی نيست باد خن : معبر باد ، گذرگاه باد آب آتش پا : آب مواج ، دريای توفان |
