|
حسن نيک منش چه سود از ايستادن بر بلندای قله ؟ هنگامی كه مرغ جان را سزاوار زندان تن دانی
دل در سودای سفر به سرزمين های دوری ست كه كس تا كنون راهی بر آن نگشاده است چه كودكانه! شادی ايستادن بر قله ای كه غايت و نهايت نيست عقاب را غريزه قدرت پرواز مي دهد انسان را انديشه بر اوج مي رساند نه ساق و ساعت پولاد تو با « بال شكسته ات ! » بالاتر از هر پرنده ای پرواز می كنی و نامت بر تخته سنگ های خاطره در هر كوه پيداست . حسن نيک منش تابستان 1381 |
