|
اوحدی مراغه ای
نمك و هيزم و گچ و گل سر
بيشه و كوه راه و استر و خر
جاي نخجير و رودخانهي آب
خيل و صحرا نشينش از هر باب
بر زميني كه آب خيز بود
كوه را جت گريز بود
بر بلندي و دور از آفت سيل
وز گذر چو ريك يافته ميل
***
همچو فرهاد دگر كوه گرفتيم و كمر
در فراق رخت اي دلبر شيرين حركات
***
سايه جدا ميكند صورت هامون و كوه
ورنه بر آفتاب، كوه و بيابان يكيست
***
اي كوه بلا هر دل عشاق نهاده
آن پرده برانداز كه صد پرده به كاهيست
***
فرهاد وار بي تو جان مي كنم، نگارا
فرهاد نيست عيبي، گو كوهكن نباشد
***
بر دلم انديشههاست، ساكن و سنگين چو كوه
كو به مياني چو موي، چون كمري ميكشد؟
***
بيم آنست كه ياد لب شيرين تو روزي
همچو فرهاد به صحرا و به كوهم برواند
***
هجر داغيست كه گر بر جگر كوه نهند
سنگ بر سيننه زنان آيد و فرياد كند
***
گاه آن است كه؛ ياد لب شيرينش باز
همچو فرهاد به كوه و كمرم گرداند
***
عشق را آن كو سپر سازد به عقل
دفع كوهي را به كاهي ميكند
***
تا دو زولفش سر بر آن رخسار گلگون مي نهند
آه واشك من سر اندر كوه و هامون مي نهند
***
روز كه بي وصل بر آيد ز كوه
در نظر من شب تاري بود
***
نه شگفت اگر شكسته شوم در غمش، كه هست
يارم چو كوه و روي چو كاه از فراق يار
***
اوحدي با غم شيرين دهنان، زور مكن
كين نه كوهيست كه سوراخ كند فرهادش
***
آهنين پنجه اگر كوه ز جا برگيرد
نكند فايده بر سنگ دلان پولادش
***
ز جويبار به گردون رسد غريو طيور
ز كوهسار به صحرا رود فغان وحوش
***
حديث محنت فرهاد و كوه بيستون كندن
به كار من چه ميماند؟ كه در عشق تو جان كندم
***
آن صيد كه ميجستم، هر چند به دام آمد
ديگر برواند بر، در كوه و بيابانم
***
بر جان شيرينم به بخش، اي خسرو خوبان چنين
آشفته بر كوه و كمر، مانند فرهادم مكن
***
اشك همچون دجلهي من در غمش ديدي بسي
بر دل من محنت چون كوه الوندش ببين
***
سيم از ميان ببرده و در كيسه ريخته
زر در كمر كشيده و بر كوه بستهاي
***
سيم از ميان ببرده و در كيسه ريخته
زر در كمر كشيده و بر كوه بستهاي
*** |
